Written by

Tags: belo horizonte | brazil | brazilië | despedida | mangabeiras | werken

Nederlander in Brazilië (05)

APR 2005: Werken, Werken en Feesten

Fotogalerij 'Nederlander in Brazilië'

Complete artikelenserie: zie onder

Ervaringen van een Nederlander woonachtig in Belo Horizonte, sinds december 2004, opgetekend van maand tot maand.

Het zuiden van Belo Horizonte, gezien vanaf Mangabeiras

Vindingrijk

Net als maart was april 2005 een rustige maand voor mij. Wederom een maand zonder reizen. Het was een maand die ik doorbracht op de universiteit, waar ik aardige vorderingen maakte met de afronding van mijn proefschrift. Ik raakte meer gewend aan het reilen en zeilen op deze afdeling. De verschillen met de afdelingen waar ik in Nederland mijn wetenschappelijke werkzaamheden heb verricht, zijn enorm. Braziliaanse universiteiten hebben eenvoudigweg minder (financiële) middelen voor het verrichten van onderzoek, en derhalve is een forse dosis vindingrijkheid onontbeerlijk.

Dagelijks patrouilleren agenten te paard over de uitgestrekte
universiteitscampus

Goede Contacten

In Nederland hoefden we als medewerkers maar te kikken en een of meer dagen later arriveerde het gevraagde op onze tafels. Of het nu uit de stad zelf of uit de Verenigde Staten moest komen. Slechts in het geval van grote bedragen was het verplicht toestemming te vragen aan de afdelingsleider. In Belo Horizonte gaat dat even anders. Er wordt ook regelmatig besteld, maar het is onzeker wanneer het bestelde daadwerkelijk aankomt. Vooral goederen van buiten Brazilië kunnen heel veel vertraging ondervinden. Tussentijds worden door de onderzoekers de andere afdelingen afgestruind in de hoop ergens het gewenste te kunnen vinden tot de bestellingen aan zijn gekomen. Dankzij het zoekwerk hebben de medewerkers overal goede contacten, men is heel goed op de hoogte wat er allemaal op de andere afdelingen speelt , terwijl ik in Nederland veel minder op de hoogte was van het reilen en zeilen van de afdelingen, we werden slechts geïnformeerd dankzij de seminars en werkbesprekingen.

De vlinderslag, uitgevoerd door een collega, in beeld.
Locatie CEU

Dansvloer

De onderlinge contacten in Belo Horizonte worden ook instandgehouden dankzij de vele sociale activiteiten. Regelmatig worden churrasco´s (barbecues) georganiseerd voor student én docent. Onder het genot van stukjes geroosterd vlees en ijskoude biertjes worden de nodige informaties uitgewisseld. Elke vrijdagavond komen de biologiestudenten bijeen voor hun wekelijkse borrel. Tot middernacht kunnen de studenten er terecht voor een hapje en drankje, onder het genot van muziek uit de jaren zestig en zeventig. Veel studenten zijn echte dansfreaks en zijn vaak op de dansvloer te vinden op de maten van samba, forró en pagode. Dankzij deze borrels maakte ik veel vrienden en via deze vrienden leerde ik snel meer van de universiteit kennen.

Het zuiden van Belo Horizonte, gezien vanaf Buritis

Laveloos

Het leven bestond uit meer dan werk en universiteit voor mij. In april had ik regelmatig bijeenkomsten en feestjes. Zo was er een afscheidsfeest (despedida) van de Uruguayaanse studente die ik in januari had leren kennen. Ik was door haar en haar prof uitgenodigd voor een lange avond waarbij het bier en de cachaça rijkelijk vloeide. Niet dat ik me laveloos dronk, maar velen van dit gezelschap deden dat wel. De volgende morgen vertrokken we naar Confins, de internationale luchthaven van Belo Horizonte, om haar naar het vliegtuig te begeleiden. Nog altijd hebben we goed contact met elkaar. Ze is ook bezig met de afronding van haar proefschrift.

Het Bourgondische leven...

Feeëriek

Jessica, die ik ook in januari heb leren kennen, nodigde mij regelmatig uit om samen met haar vriend en enkele andere vrienden wat te drinken of ergens naar toe te gaan. Zo ging ik geregeld met de bus naar het zuiden van de stad (een busreis van minstens een uur) waar ik een zeer steile weg moest beklimmen om bij haar huis te arriveren. Het zuiden van Belo Horizonte is tegen de hellingen van de Serra do Curral gebouwd, een bergkam, waarop ook het park Mangabeiras is gelocaliseerd. Op een avond vergezelde ik Jessica en Fábio naar Mangabeiras, waar we genoten van het schitterend avondpanorama van de verlichte megastad onder ons. Vanaf die grote hoogte leek het geen megastad meer, maar een enorm decor van een miniatuurstad, met gebouwen als lucifersdoosjes en lichtjes als microlampjes. Een feeëriek tafereel.