Written by

Tags: belo horizonte | brazil | brazilië | camburi | carlos drummond | churrasco | espirito santo | ijzererts | itabira | mijnbouw | Minas Gerais | reveillon | strand | vila velha | vitoria

Nederlander in Brazilië (15)

JAN 2006: Vila Velha (ES) en Itabira (MG)

Fotogalerij 'Nederlander in Brazilië'

Complete artikelenserie: zie onder

Prachtige waterspiegelingen langs Rio Doce

Zingen

Het jaar 2006 zou beginnen waar 2005 was geëindigd: op het strand van Camburi, in Vitória, de hoofdstad van deelstaat Espírito Santo. In de vorige aflevering had ik reeds uit de doeken gedaan hoe ik via Claudia Diana en via Diana Claudia leerde kennen, om het kort te houden. En met de twee laatste was ik, met Claudia´s moeder en dochter, Diana´s vriend, zus en haar vriend, en met vele duizenden - allen in het wit gekleed - op dit uitgestrekte strand te vinden. We arriveerden net op tijd voor het aftellen, waarna een luid gejuich over het strand klonk. Je moet het zelf hebben meegemaakt om dit gevoel precies te beschrijven. Het geeft je een gevoel van eenheid, je voelt je allerminst alleen op een dergelijk belangrijk moment in het jaar. We wensten, zoenden en omhelsden elkaar gelukkig nieuwjaar, er werd door mijn vrienden spontaan het Braziliaanse ‘parabéns pra você', het ‘lang zal hij leven' ingezet. Sommige omstanders keken even vreemd op, om vervolgens met hun eigen kring verder feest te vieren en de flessen te ontkurken.

Het uitzicht vanuit het appartement van Diana in Vitória

Iemanjá

Ook onze fles werd ontkurkt, de meegebrachte plastic bekers werden met het bruisende vocht gevuld. Onze welkomstdronk op het nieuwe jaar. We gingen nog naar de rand van de zee, waar wij onze rozen in het water wierpen. Een traditie in veel plaatsen in Brazilië. Een rozenoffer aan de Iemanjá, de Godin van de Oceaan. Het is een candomblégodin,die gelijk staat aan Onze Lieve Vrouwe van de Glorie. Toen de slaven verboden werd hun eigen godsdiensten uit te oefenen, werden deze practische combinaties gevormd, om zo geen argwaan te wekken bij hun meesters. De meeste candomblégoden - Iemanjá is de moeder van de meeste van deze goden - kregen dan namen van de belangrijkste katholieke heiligen.

Het strand van Itaparica, Vila Velha

Achttien

Overdag werd mijn achtendertigste verjaardag gevierd op het strand. Ditmaal werd het strand van Costa in Vila Velha bezocht. Daar werd ik getrakteerd op een heuse strandbarbecue, verzorgd door Sidney, de vriend van Diana. Zon, zee, strand, barbecue, ijskoud bier en koele wijn, de ingrediënten voor een onvergetelijke verjaardag, samen met mijn vrienden en de familie van Diana. Een dag later zouden Claudia en ik terugkeren naar Vila Velha, om een tante van haar op te zoeken. Deze tante probeerde mijn leeftijd in te schatten, en tot mijn enorme verbazing en tot grote hilariteit van Claudia schatte ze mij niet ouder dan achttien in. Ze was overigens niet de enige dat jaar, er was nog een Braziliaan die mij maar liefst twintig jaar jonger inschatte. In dat jaar werd mijn leeftijd overigens vaak ingeschat tussen de vijfentwintig en dertig jaar, met enkele uitschieters naar beneden.

Het huis van Carlos Drummond de Andrade in Itabira

Carlos Drummond

We bleven nog enkele dagen te gast bij Diana en Sidney. We bezochten enkele stranden, de avondmarkt in zowel Vila Velha als voor de deur van Diana. Interessante markten, waarbij ik ruimschoots kennismaakte met de lokale kunst- en gebruiksvoorwerpen, de zogenaamde artesanato. Het uur van de afscheid was genaderd, we haalden de moeder, dochter en oma van Claudia, die bij haar tante verbleven, op en we reisden terug naar Minas Gerais, met de trein. De treinreis van Vitória naar Belo Horizonte vergt dertien uur. Het is een trage, maar allerminst saaie treinreis. Het spoor volgt de loop van de Rio Docerivier. Onderweg kan je daarom genieten van schitterende beelden van de door de overvloedige regenval gewassen rivier. We gingen overigens niet rechtstreeks naar Belo Horizonte, maar zouden een dagje blijven in Itabira, waar we te gast waren bij de oma van Claudia. Daar kwam ik haar broer tegen, die een groot bewonderaar én kenner is van dichter Carlos Drummond de Andrade. Hij leidde ons naar de fazenda van de dichter, waar alles nog in oude stijl is behouden. Zo ook de trap, met daarop nog duidelijk zichtbaar de bloedsporen afkomstig van gegeselde slaven. De broer van Claudia was zichtbaar blij met mijn belangstelling voor dit cultureel uitstapje, hij vertelde mij alle details over Carlos en zijn tijd.

De trap met bloedsporen van gegeselde slaven in het huis van
de familie van Carlos Drummond

Itabira

Itabira is een kleine mijnstad op ongeveer honderd kilometer van Belo Horizonte. Overigens was Sidney ook naar Itabira afgereisd, twee dagen eerder dan wij. Hij reed ons tot dichtbij de ertsmijnen, waar we gigantische werkvoertuigen konden aanschouwen. Van megabulldozers tot megakiepwagens. Alles in het groot, om zo veel en zo snel mogelijk het erts uit de rotsachtige bodem los te peuteren en naar onder meer China te vervoeren. De volgende dag gingen we met de bus terug naar Belo Horizonte, zo eindigde onze kleine vakantie van een week.

Reusachtige voertuigen in de mijnen van Itabira

Verjaardagsbarbecue

In de weekeinden zagen Claudia en ik elkaar regelmatig, we gingen vaak gezamenlijk op stap. Zo nodigde ik haar uit om het verjaardagsfeest van Julia bij te wonen. Julia had ik een jaar eerder, via een weg der toevalligheid, leren kennen. Het feest was een typisch verjaardagsfeest die je vaak in Minas Gerais en verre omstreken kan tegenkomen. De gasten brengen wat mee, niet alleen een cadeautje voor de jarige, maar ook wat hapjes of drank voor het feest zelf. Tijdens het feest werd een barbecue gehouden, waarbij het geroosterde vlees in hapklare brokjes wordt rondgedeeld. Het bier wordt in kleine glazen geschonken, een fles wordt zo over meerdere glazen verdeeld. Zo blijft het gouden vocht koel drinkbaar. Bij een dergelijk feest hoort ook muziek. Geen DJ-muziek of een collectie CD´s, maar onvervalste gitaarmuziek met begeleidende zang van de aanwezigen, waaronder haar Julia´s vriend, broer en vader. Het is verbazend hoeveel muziekteksten de Brazilianen uit hun hoofd kennen, en hoe enthousiast zij meezingen. Dat zie ik veel Nederlanders niet nadoen...

Cowboys eh... -girls in Minas Gerais

De reizen gemaakt in januari 2006